Teun van Schadewijk: ” Ik ga de supporters het meeste missen”

7 juli 2017

Na 282 wedstrijden en 13 seizoenen in het 1e elftal is het welletjes geweest voor Teun van Schadewijk, die in november 35 wordt. Heel vaak ging het langs de lijn, maar ook in de verschillende bestuurskamers over die nummer 6, waar ze maar geen vat op kregen en die alles bepaalde. Regelmatig was hij de beste man van het hele veld. Het virtuoze wegdraaien van zijn tegenstander(s) en deze zo dan het bos insturen, was zijn handelsmerk. Teun is een van de laatste spelers die, net als de ook afscheid nemende Job v.d. Elzen, die we eerder een interview afnamen,  de opmars van Prinses Irene vanuit de 4e klasse heeft meegemaakt.

Het was interim trainer Albert Smits die hem in het seizoen 2001/2002 liet debuteren. Hij was dat seizoen overgekomen vanuit de A1 en was halverwege het seizoen topscorer bij het 2e elftal. In zijn beginjaren was hij vooral aanvaller, maar toen hij in het seizoen 2006/2007 de overstap maakte naar SV TOP, was hij de aanvallende centrale middenvelder.

Overstap
Zijn overstap destijds, na 5 seizoenen bij Prinses Irene, werd hem niet in dank afgenomen. “Ik was aanvoerder en had na de laatste wedstrijd in de kantine in een microfoon staan roepen dat we volgend seizoen voor het kampioenschap zouden gaan! Ik werd echter kort daarna gebeld door TOP en vond dat ik die kans niet kon laten liggen. Zij waren net gedegradeerd uit de Hoofdklasse en wilden een nieuw regionaal getint elftal opbouwen”. Daar trof hij als trainer John Meijs, die hem omturnde tot verdedigende middenvelder. “Ik veroverde een vaste plaats door mijn instelling en loopvermogen. Ik ben daar sterker geworden en vooral ook slimmer. Ik werd een taakbewuste speler en leerde af om de problemen van anderen op te lossen in het veld. Je op je eigen taak focussen dat is belangrijk, doe je dat niet dan loopt het organisatorisch vaak nog verder fout”.

Terugkijkend vindt hij dat het bij Prinses Irene pas wat veranderde, wat betreft instelling,  in het seizoen voor zijn overstap naar Oss. “Ton Berens kwam, daarvoor was het vrijheid blijheid en daar deed ik zelf ook aan mee. Op zaterdagavond deed iedereen maar wat raak, maar met de komst van Berens en John Gevers als leider veranderde er het nodige in de goede zin van het woord”.

Verjaardag Gaby
Na 3 seizoenen keerde hij terug naar Prinses Irene en was een totaal andere voetballer geworden dan toen hij vertrok, zo meent uw verslaggever. Hij werd een van de leiders van het team. “Gaby Kuipers en John Gevers hebben er voor gezorgd dat ik terug kwam. Ze deden echt moeite om mij terug te halen, daar sprak zoveel waardering uit dat ik de knoop doorhakte. Onder Kuipers waren de mooiste jaren bij Prinses Irene”, zegt hij terugkijkend. Hoewel hij in het laatste seizoen van John Meijs ook genoten heeft toen er net langs de titel werd gegrepen“ (foto hieronder verloren kampioenswedstrijd tegen Volharding).  Ik had een goede band met Gaby en hij liet mij echt in mijn kracht voetballen. In het laatste seizoen onder hem, waarin we promoveerden naar de 2e klasse, lukte echt alles. Ik woonde toen in Oss net als Gaby. Je maakte vaak leuke dingen mee met hem en ook met Antwan van Rijn, die toen trainer was van het 2e elftal en in Geffen woonde. Na de donderdagtraining dronken we regelmatig een paar biertjes in de kantine en gingen dan vaak tegelijk richting huis. Op één van die donderdagen bleek dat Gaby de dag erna jarig was. We besloten vanuit de kantine met 3 auto's naar mijn appartement in het centrum van Oss te gaan, om de verjaardag van Gaby goed in te luiden. De avond verliep zoals gepland (het ging flink los in de stad) en na een korte after-party bij mij thuis ging Gaby rond 5 uur - half 6 naar huis. Van Antwan was toen al een paar uur niks meer vernomen.... Daar maakten we ons niet zo druk om, die zou wel naar huis zijn dachten we!? Ik wilde in mijn bed stappen, maar trof daar onze verloren zoon snurkend, nog in zijn uitgaanstenue, aan! Een paar uurtjes slapen en een Turkse pizza als ontbijt verder, zijn we allebei maar gewoon aan het werk gegaan. Voor die trainers ging ik door het vuur!”
Marathon
Hoewel hij topfit is, stopt hij toch. Waarom? “Ik heb zin om andere dingen te doen dan voetbal, fysiek kan ik het nog goed aan, dat is het niet. Het vraagt wel veel discipline en het voetbal bepaalt toch voor een groot deel de structuur van mijn week. Ik woon nu In Den Bosch, wil ruim op tijd op trainingen en bij wedstrijden zijn. Zaterdagavond hou ik echt rekening met de wedstrijd van zondag, dat alles kost me na al die jaren te veel energie en tijd. Ik sport nu misschien wel meer, maar hou wel meer tijd over. Ik loop momenteel veel en ben van plan in het najaar een marathon te lopen. Als dat niet haalbaar is wordt het voorjaar 2018”.

Hij heeft heel veel mooie momenten meegemaakt, maar wat hem het meest geraakt heeft was een zeer droeve gebeurtenis. Het totaal onverwachte overlijden teamgenoot Amandus Ikanubun. “Ik was helemaal van slag. Ik hoorde het toen ik net thuis was van de training van dinsdagavond. We zijn daarna allemaal naar de kantine gekomen. Ik wilde de volgende dag gaan werken, maar na een kilometer barstte ik in de auto in tranen uit. Ik ben omgekeerd en naar huis gegaan, was echt niet in staat om te gaan werken en ben 3 dagen thuis gebleven”.

Eigen jeugd
Hoe ziet hij de toekomst van het 1e elftal? “Voor de korte termijn denk ik dat we met de nieuwelingen erbij bovenin mee moeten kunnen draaien. Belangrijk is dat er jongens opstaan die ook de leiding nemen en voorop gaan in de strijd en verantwoordelijkheid nemen. Het blijft met nieuwelingen altijd afwachten of het past met elkaar. Uiteindelijk moet je het op de lange termijn vooral met je eigen jeugd doen vind ik. Het is aan de andere kant ook wel weer mooi, dat goede voetballers hier willen komen spelen. Dat zegt ook iets over de club, maar je moet er niet afhankelijk van worden. Je moet maken dat er jonge jongens achter zitten”.

Heeft hij nog een advies aan (jonge)spelers? “Trek je eigen plan en laat je niet beïnvloeden door je vrienden. Gedraag je niet als eenheidsworst. Wees vooral met jezelf bezig en laat je niet afleiden, hou je aan je eigen taken in het veld. Als je dat doet dan heb je een goede kans om het eerste te halen, waar het ook zeker gezellig is. Denk daarbij bijvoorbeeld aan de enthousiaste supporters. Ik heb heel veel mensen leren kennen door het voetballen in het 1e elftal, misschien ga ik die nog wel het meeste missen”.

Teun van Schadewijk werd gekozen in het elftal met de beste spelers uit de 75 jarige geschiedenis van onze vereniging. Naast dat hij een goede voetballer was, was hij geen doorsnee persoonlijkheid. Teun durfde zijn nek uit te steken, ook al werd hem dat soms niet in dank afgenomen. Het is maar de vraag of zo’n leiderstype, dat zeker nodig is, de komende jaren in het 1e elftal opstaat. Teun was in staat om juist anderen beter te laten voetballen, ook al had hij zelf eens een (sporadische) mindere dag. We zullen zijn voetbalkwaliteiten en leiderschap zeker gaan missen.