Een laatste groet
Het is nog steeds zo onwerkelijk dat we hier nu bij elkaar zijn gekomen om afscheid van Mari te nemen. Mari je hebt zoveel voor Prinses Irene gedaan en nu moeten we verder zonder jou. Toch is dit geen definitief afscheid want in gedachten zul je altijd bij ons blijven.
Mari je voetbalcarrière ben je in Heeswijk gestart. Daar was je jaren keeper van het 1e elftal. Je was een uitstekende lijnkeeper die met prachtige zweefduiken het doel schoon wist te houden. Je talent werd al snel opgemerkt en zo werd je zelfs voor het Brabants Amateurelftal geselecteerd. Uiteindelijk heb je de overstap naar Prinses Irene gemaakt. Je werd keeper in de A-selectie en vervolgens heb je nog een aantal jaren het doel bij een aantal seniorenteams verdedigd.
Mari, niet alleen als keeper was je bij Prinses Irene actief. Sinds 1994 heb je vele kaderfuncties bij onze vereniging ingevuld. Zo ben je bestuurslid bij onze supportersvereniging geweest, was je lid van de sponsorcommissie, jeugdleider, leider van seniorenelftallen, lid van de activiteitencommissie kantine, beheerder van de kantine, vrijwilliger bij de nieuwbouw en assistent scheidsrechter van het 1e elftal. Al deze functies heb je voor een aantal jaren ingevuld. Dit heb je vooral gedaan omdat je iets voor de vereniging wilde doen. Als je deze indrukwekkende lijst ziet dan zou je bijna denken dat je geen tijd had om te werken, maar als schilder ging je ’s morgens al heel vroeg op pad. En of dit nog niet voldoende was, naast het werk en het vrijwilligerswerk had je nog vaak een schildersklusje te doen. Mari je was niet iemand die thuis op de bank ging zitten. Altijd was je in de weer.
In 1994 trad je tot het bestuur van onze supportersvereniging toe. Gedurende een periode van maar liefst 14 jaar heb je zitting in dit bestuur gehad. In deze periode ben je 6 jaar penningmeester geweest.
In die tijd kwam er elk jaar een grote zwarte auto de inrit oprijden. Er werd aangebeld. Ik keek naar buiten maar wist het al.
Daar stond Mari die met een glimlach op zijn gezicht de jaarlijkse contributie van de supportersvereniging kwam incasseren.
Vanaf 2001 tot en met heden was je assistent scheidsrechter bij het 1e elftal. Elke zondag leefde je naar de wedstrijd van 14.30 uur toe. ’s-Morgens zocht je de ontspanning door te luisteren naar een aantal panfluitconcerten en loste je enkele kruiswoordpuzzels op. Om 12.30 uur pakte je de voetbaltas, die door Ans was klaargezet, in je handen en ging richting het sportpark. 15 minuten voor aanvang van de wedstrijd werd nog de even de ontspanning opgezocht door het roken van een sigaret.
De hele zondag stond in het teken van deze wedstrijd. Dit was ook niet vreemd omdat je wist dat je goed voorbereid aan een wedstrijd moest beginnen. De A-selectie heb je in deze periode altijd een warm hart toegedragen. Zo daagde je aan het begin van het seizoen de spelers altijd uit. Als zij een aantal punten behaalden dan zou jij op een barbecue trakteren. Menigmaal heb je de complete A-selectie met aanhang thuis ontvangen. Dit was dan altijd tip en top in orde want daar zorgde jij wel voor.
Ook tijdens de nieuwbouw van onze kleedaccommodatie en kantine ben je vele uren actief geweest en heb je menige kwast versleten. Allemaal voor het goede doel maar ook met de wil een bijdrage te willen leveren aan het realiseren van de nieuwbouw. Als het nodig was stond je voor de vereniging klaar.
Je had een grote voorliefde voor het kantinewerk. Zo was je samen met Ans in de periode van 1998 tot 2001 kantinebeheerder. Samen met Ans was je een onafscheidelijk duo. Altijd waren jullie in elkaars nabijheid en daar waar nodig ondersteunden jullie elkaar.
De laatste jaren was de donderdagavond jouw avond. Dan stond je weer achter de bar en zorgde dat iedereen gastvrij werd ontvangen en op tijd van de benodigde drankjes werd voorzien. Nog maar een week geleden was je de organisator van een jubileumfeest voor een aantal kaderleden.
Deze kaderleden hebben een geweldige avond mogen beleven omdat jij met de andere medewerkers er voor had gezorgd dat het perfect voor elkaar was. Perfect, want dat moest het van jou zijn.
In al deze functies die je voor de vereniging hebt gedaan hoefde je nooit in het middelpunt te staan. Je genoot als je andere mensen zag genieten. Als dit het geval was kwam er een glimlach op je gezicht. Dit was voor jou veel belangrijker dan het hoogste woord te voeren. Als het maar gezellig was en af en toe een geintje gemaakt kon worden. Wel was het zo dat als jij, Mari, zei: “Het komt goed” dan wisten wij dat het goed kwam. Altijd stond je klaar en was daarmee een belangrijke steunpilaar van ons vrijwilligerskorps.
Mari, vanaf 1994 heb je zoveel kaderfuncties uitgeoefend dat als je dat bij elkaar optelt jij eigenlijk al 40 jaar kaderlid was. Het was dan ook meer dan terecht dat je in 2004 werd uitverkozen tot Lid van Verdienste.
Gelukkig was jij, Mari, een echte schilder en geen kunstschilder omdat een kunstschilder te veel in dromen leeft. Jij leefde niet in dromen maar zette je schouders eronder. Met je inzet voor Prinses Irene heb je een palet aan kleuren aan je leven en de vereniging toegevoegd. Dit palet heb je uit laten groeien tot een echt kunstwerk. Bedankt Mari voor alles wat jij voor de vereniging hebt gedaan. Vaak zullen wij nog aan je denken en in gedachten zul je dan ook altijd lid van de vereniging blijven. Maar wat zullen wij jou missen!!