Marcel Stemkens: Voetbal know how heeft me verrast
Sinds ruim anderhalf jaar is Marcel Stemkens voorzitter van de Jeugdcommissie van Prinses Irene. Stemkens, geboren in het Limburgse Swalmen, is getrouwd met Marian Gooiker. Hij studeerde bedrijfskunde en sinds juli 2007 heeft hij een eigen bedrijf. Via zijn drie voetballende zonen kwam hij in aanraking met Prinses Irene. Na een paar jaar als leider te hebben gefunctioneerd, werd hij voorzitter van de jeugdcommissie. Geen geringe taak, want de jeugdafdeling is met 28 teams veruit de grootste organisatorische eenheid binnen de vereniging. Nu vindt hij het de tijd (de redactie wilde al eerder) om zich aan een breder publiek voor te stellen. De oud Limburger is een vaardig causeur. We laten hem daarom, zonder onderbreking, aan het woord over diverse zaken. Een monoloog
Zoons betere voetballers
“Mijn eerste 20 levensjaren hebben zich afgespeeld in Swalmen, waar ik als jongen, met mijn drie zussen, een zorgeloze jeugd heb gehad. Mijn vader was buschauffeur en had daarnaast agrarische en tuinders activiteiten. Varkens, kippen, augurken, kersenboomgaarden en asperges zijn mij niet vreemd. Moeder werkte mee in het bedrijf en zorgde voor de kids. Ik heb natuurlijk gevoetbald in de jeugd van Swalmen. Mijn positie was meestal linksback. Zelf vind ik mijn zoons nu al beter voetballen, dan mezelf vroeger.
Toen mijn oudste zoon ging voetballen, ben ik actief geworden binnen Prinses Irene. Dit heb ik een aantal jaren gedaan. In die tijd heb ik van Laurens Langens en Bert Pennings de nodige tips gekregen. Op een dag kwam Jos Vos, destijds wedstrijdsecretaris bij de jeugd, bij mij met de vraag of ik misschien voorzitter wilde worden van de jeugdcommissie. Nou de meeste van jullie weten wel hoe zoiets dan verder gaat. Voor je het weet ben je het al, zonder dat je ja hebt gezegd en de leden gestemd hebben. Flauwekul natuurlijk, het was een goed moment. De club zat al enige tijd zonder voorzitter en zo kon ik bestuurlijk iets voor de vereniging betekenen. Een bijkomend voordeel is, dat ik mijn zoons vaker kan zien voetballen.”
Prima mensen
“Ik ben al weer anderhalf jaar voorzitter en het bevalt mij uitstekend.
Als je nieuw in zo’n sturend orgaan komt, moet je toch je weg vinden. Het mooie is dat je meteen wordt opgenomen in de club. De mensen geven je van alle kanten advies en bieden je hun hulp aan. Dat is natuurlijk fantastisch en geeft je een goed oranje gevoel.
De jeugdcommissie bestaat uit een aantal prima mensen, met het hart op de goede plaats. Ze zijn vaardig en betrokken op de rol die ze in de commissie vervullen. De sfeer is prima en de bereidheid tot samenwerking is goed. Dit constateer ik overigens op meerdere fronten in de organisatie. Aspecten als, elkaar helpen, elkaar accepteren en waarderen, betrokkenheid, bevlogenheid, gezelligheid, gedrevenheid en vakdeskundigheid zijn aanwezig.
Wat je ziet is dat prinses Irene verder aan het professionaliseren is. De organisatie stelt zichzelf hogere eisen in alle geledingen van de organisatie. Dit geldt dus ook voor de jeugdcommissie. Een van onze kwalitatieve doelstellingen is bijvoorbeeld om de A1 en de C1 weer in de 1e klasse te krijgen. Evenwel ook om bij de recreatieve teams, meer inhoudelijke coaching te geven aan spelers en de coaches zelf.
Een andere doelstelling is onder andere het verbeteren van het selectieproces van spelers. Doel is om er zo voor te zorgen, dat de spelers in die teams terecht komen, waar ze in thuis horen.”
Beleidsplan uitvoeren en vasthouden
“We zijn als commissie ook druk bezig over de omgangsvormen langs de lijn. Hoe willen we met elkaar omgaan en plezier houden in het voetbal? ”
Wat me toch verrast heeft zijn soms de reacties van ouders, naar de vrijwilligers toe. De emoties lopen wel eens hoog op, dit begrijp ik, ik ben tenslotte ook een ouder. We mogen allemaal onze mening laten horen, als we dit maar doen op een dusdanige manier dat we elkaar in onze waarde laten.
Wat me ook verrast heeft is de enorme voetbal know how in de vereniging. Het is echt een genot om met elkaar over voetbal te discussiëren. Doel is om die vervolgens in een beleidsplan te gieten, waarbij de gemeenschappelijk lijnen doorlopen van jeugd naar senioren.
De uitdaging hierbij is om dit vervolgens ten uitvoer te brengen en vast te houden.”
Individualisering maatschappij
Wat de meeste mensen waarschijnlijk niet weten is dat ik freelance trainer /coach ben. Ik geef trainingen bij allerlei typen bedrijven op de gebieden van persoonlijke communicatie, logistiek, operationeel- en project managementvaardigheden en het managen van veranderingsprocessen. Ik ben er namelijk van overtuigd dat, als je deze vaardigheden eenmaal kunt toepassen, het rendement voor de organisatie en de personen enorm is.
Tot slot wil ik mijn waardering voor de vrijwilligers van Prinses Irene, die van de supportersclub en de sponsors uitspreken. Het feit dat eenieder belangeloos een behoorlijke investering doet in zijn activiteiten is een groot gemeengoed. Iets wat in onze maatschappij van individualisering toch schaarser begint te worden.
Maar gelukkig ‘zit’ dit in ons mooinisseroi wel ‘snor’, door de wil en inzet van geweldige mensen.”