Ken je deze nog: Maurice Geurden
JPG.jpg)
In 1974 werd Maurice Geurden (42) lid van Prinses Irene. Eind jaren tachtig, begin jaren negentig, was hij speler van de A- selectie. Maurice speelde in de seizoenen ‘85/’86 tot en met ‘93/’94 in totaal 57 keer in het 1e elftal. Zijn huwelijk met Monique in 1995, bracht hem naar Berghem, waar hij lid werd van de plaatselijke trots. In 2003 stopte hij, maar sinds vorig seizoen vertoont de vader van zoon Jelle en dochter Bente, weer zijn kunsten in het 7e elftal van Berghem Sport. Maurice was blessuregevoelig. “In bepaalde periodes zag ik Peter Raaymakers (fysiotherapeut) vaker dan mijn elftalgenoten. Desondanks heb ik elk seizoen toch wel een aantal wedstrijden in het eerste gespeeld. Een vaste plaats heb ik echter nooit kunnen afdwingen.”
Als je aan Prinses Irene denkt welke herinneringen komen er dan bij je naar boven?
“Ik heb alleen maar goede herinneringen. Sleutelwoorden hierbij zijn het saamhorigheidsgevoel, de onderlinge vriendschap en gezelligheid. Een vereniging die trots kan zijn op de inzet van een groot aantal vrijwilligers. Gezien de prachtige accommodatie, is dit anno 2009 nog steeds zo. Ik hou me ook nog steeds op de hoogte. Wanneer we vroeger bij ons thuis kwamen en clubblad “De Schellen” was binnen, dan las ik dat meteen van A tot Z.
Tegenwoordig houd ik het laatste nieuws bij via de website van Prinses Irene en anders weet ons pap (Herman Geurden) natuurlijk wel het een en ander. Naar mijn tijd in de A- selectie kijk ik ook met veel plezier terug. De eerste trainer die ik, komend vanuit de jeugd, trof was Arnold van Bergen. Ik weet nog dat hij ons elke donderdagavond na 21:00uur op vrije trappen liet trainen. De variant die hij bedacht had leverde volgens hem in één seizoen minstens vijf doelpunten op! Na enkele maanden trainen hadden niet alleen wij de variant onder de knie, maar ook al onze tegenstanders!!
Trainer Mari van Venrooij en John Gevers, waren degenen die begin jaren negentig, zowel binnen als buiten de lijnen, een eenheid hebben gesmeed. Zij hebben het Prinses Irene gevoel op een fantastische wijze naar buiten gebracht, met als hoogtepunt voor de vereniging natuurlijk het kampioenschap in 1994.
Verder wil ik Victor Oratmangoen (+) nog noemen, onder wiens enthousiaste leiding ik nog in het 2e elftal heb gevoetbald.”
Wat waren hoogtepunten als je terugkijkt op de periode bij Prinses Irene?
“Sportief hoogtepunt en onvergetelijk, was natuurlijk het kampioenschap met de A1 in 1986.
Verder de promotie met het 1e elftal in 1988. Ook hebben we, ik denk in 1991, met het 1e elftal de bekerfinale gespeeld. Helaas verloren we die wedstrijd.
Naast de sportieve hoogtepunten, was de jubileumwedstrijd ter ere van het 50-jarig bestaan in 1989 tegen Roda JC, iets om nooit meer te vergeten.
Ook de twee internationale toernooien die ik mee mocht organiseren in 1992 en 1994 zijn leuk om op terug te kijken.”
Je heb zelfs ooit met Prinses Irene een interland gespeeld heb ik begrepen
Inderdaad, begin jaren negentig zijn we met het 1e elftal een weekend naar Denemarken geweest. We speelden toen een heuse interland tegen het nationale elftal van Groenland. Zij hadden hun trainingskamp opgeslagen nabij het stadion van Lyngby BK, waar de wedstrijd gespeeld werd. Op zaterdagavond, zondag was die wedstrijd, was er een verkenning van de binnenstad van Kopenhagen gepland. De trainer (Mari van Venrooij) en z’n staf hadden een avondklok ingesteld. Iedereen moest voor 24:00uur binnen zijn.
In het eerste het beste café was het supergezellig. Een aantal van ons was al snel omringd door Deense schoonheden. Die mannen stonden om 23:45 uur dan ook voor een dilemma. Gingen ze voor het teambelang? Of lieten ze hun gevoel beslissen?
Iedereen koesterde zich met de gedachte die “schade” zondagavond in te halen. Op eentje na! Ik zal zijn naam hier niet noemen! De eerste reserve voor de interland, was daarmee op zondagochtend om 00.01 uur al bekend!
Na de kansloos verloren wedstrijd tegen Groenland, kregen we nog een domper te verwerken. Zondagavond leek heel Kopenhagen wel uitgestorven! Er was die avond werkelijk niets te beleven. Onze reservespeler ( R. Z. ? red.) lachte die avond het hardst!”
Maurice was speler van een jeugdlichting, waarvan er nu nog verschillende actief zijn bij Prinses Irene. Zo zijn Hans van Schijndel, Ron van de Pas en Leen Lindhout nog elk weekend op ons sportpark te vinden. “Ik kom nog steeds graag terug op “De Schellen”, om met Berghem Sport een wedstrijdje te spelen tegen mijn oud ploeggenoten,” zo besluit Maurice.