De eerste 10 jaar van het damesvoetbal
Op zondag 3 juni wordt gevierd, dat er 40 jaar vrouwenvoetbal wordt gespeeld bij Prinses Irene. Gerard Bont (foto) heeft jarenlang daarvan verslagen en fotoboeken gemaakt. Hij heeft vanuit al wat hij heeft op dat gebied een samenvatting gemaakt die we komende tijd zullen publiceren, aangevuld met verslagen en foto’s uit zijn plakboeken. Vandaag de eerste 10 jaar.
Er was eens……….het jaar 1971 en Harry Jansen trapte met een paar dames bij de Postiljon en Herman v.d. Wijst speelde met wat dames bij de Hoefslag. Aangezien het wel aardig ging, alleen onder soms moeilijke omstandigheden. Zo werden eerst de koeien van het veld gejaagd en was er geen fatsoenlijke kleedruimte. Er werd gespeeld op weilanden die de naam voetbalveld niet waard waren. Het idee ontstond om de krachten te bundelen en onder de vlag van de K.N.V.B. te gaan voetballen. Die wilde namelijk gaan starten met damesvoetbal, iets wat nu vrouwenvoetbal heet. Ik zie het verschil niet, zijn vrouwen geen dames of zijn dames geen vrouwen? Je zegt bij de heren toch ook geen mannenvoetbal, maar dit terzijde. Aangezien ze ook contacten hadden met de twee trainers namelijk Herman v.d. Wijst en Harry Jansen werden die aangesteld om de dames te onderrichten in de edele voetbalsport. Er werd getraind en veel gelachen, het spel ging met stapjes vooruit, er werden wat oefenwedstrijden gespeeld. Maar het was de competitie die het doel werd, een K.N.V.B. competitie die gestart werd op 12-09-1971, met zowaar 77 elftallen in verschillende districten, Oost, Noord, Zuid en Centrum.
De allereerste wedstrijd was uit naar Gassel en werd met een klinkende overwinning (0-3) beslist. Zo werd er met wisselend succes gespeeld en eindigden onze dames in februari op een verdienste-lijke 5e plek. Omdat de dames vlug klaar waren met de competitie, volgde er een na-competitie. Daarin werden onze dames glansrijk kampioen met 5 overwin-ningen en 1 gelijkspel. Dat gaf een goed gevoel voor het volgende seizoen. In dat seizoen (72/73) eindigden ze op een derde plek met maar net voldoende speelsters. Dus wij wilden dat nog meer Dames zich aanmeldden. Het volgende jaar was geen groot succes, de dames eindigden ruim onder de middenmoot. Er zat wel een stijgende lijn in het spel, dus (73/74) was een goed leerproces. In de competitie van ( 74/75) startten we in september met nog 6 dames die over waren van het eerste uur: B. Heerkens, Gr. v.d. Lee, C. v. Uden, Th. v. Bakel, N. Gevers en M. Arts. Zij waren de mentors van het eerste elftal, die de jonge garde mee op sleeptouw namen. Toch mocht dat niet baten, want wij eindigden op de voorlaatste plaats. Het spel werd beter en beter, maar was nog niet constant genoeg.
In het seizoen (75/76) startten wij met liefst 4 (ge)zusters van der Lee in de gelederen (wat een vruchtbare voetbalfamilie). Al onze trainingsarbeid leverde toch vruchten op, want de competitie werd met een goede 3e plek afgesloten, met maar 2 verloren wedstrijden, 5 gelijke spelen en maar liefst 9 gewonnen partijen.
Over het seizoen (76/77) valt niet veel te vertellen behalve dat Greet v.d. Lee in de 1e competitiewedstrijd de 100ste wedstrijd speelde voor Pr. Irene, een wedstrijd die helaas tegen W.H.V. verloren werd met 1-3. Het positieve was wel dat in dit seizoen gestart werd met een meisjeselftal. wij hoopten dat daar nog enkele talenten uit voort zouden komen. De dames eindigden alweer op een derde plek, een plek die welverdiend was. Het had er lang naar uitgezien dat de Dames nog kampioen konden worden. In de laatste paar wedstrijden werden wat punten gemorst, jammer maar helaas. Voor aanvang van het seizoen (77/78) moesten wij afscheid nemen van de al eerder genoemde “oude garde”, al was dat met pijn in hun hart. Gelukkig werd het goed opgevangen door een flink aantal nieuwe speelsters, zelfs zoveel dat er ook een dames 2 elftal opgestart kon worden. Begrijpelijk was dat we op een 7e plek eindigden, maar als deze nieuwe speelsters gewend zouden zijn zal het ‘t volgende jaar vast wel beter gaan was het idee. En dat het beter ging bleek wel.
In het seizoen (78/79) ging het van ’n leien dakje. Met de winterstop stonden wij bovenaan en dat gaven we
in de tweede helft van de competitie niet meer uit handen. Jaren van fikse trainingen wierp toch zijn vruchten af . Met maar twee verlies-punten werden de dames beloond met het kampioen-schap in de 3e klasse Oost. Het seizoen (78/79) was sowieso al een succesvol jaar, want de vereniging R.K.S.V. Prinses Irene bestond 40 jaar. In dat jaar hadden wij maar liefst 5 kampioens-elftallen namelijk: Heren 2, Veteranen, B 2, D 1, en natuurlijk Dames 1. Reden genoeg om te feesten natuurlijk, want als vereniging was dat in het jubileumjaar geen gek resultaat. De tweede klasse Oost daar konden we in (79/80) beginnen. Weer een treetje hoger konden we laten zien wat we waard waren. Het bleek boven verwachting te gaan, want na 10 wedstrijden stonden de dames op de bovenste plek. Toch werden we geen kampioen, want in de laatste paar wedstrijden werd er verloren. Men liet wel zien dat men in deze klasse thuishoorde en goed meekon. Wederom was een 3e plaats het resultaat.
Ook in het volgende seizoen ging het voor de wind, de dames bleven maar winnen, en dames 2 draaide ook lekker mee. Misschien zat er dat seizoen (80/81) wel weer een kampioenschap in. In dat jaar was er een jubileum, want de afdeling damesvoetbal bestond al weer 10 jaar. Een kampioensschap zat er helaas niet in want tegen de naaste concurrenten werden punten verspeeld, zodat we op een 4e plek eindigden. Op 30 mei 1981 was de jubileumdag. Een dag die begon met een wedstrijd van oud- speelsters tegen de toenmalige selectie, het ging niet om de uitslag, het plezier stond voorop. Daarna was het tijd om te feesten en dat ging door tot in de late uurtjes. En zo zat dat seizoen er ook weer op en keken we alweer uit naar het volgende seizoen.
Word vervolgd………………………………