Fini voor Judith Hooijman
Jarenlang kwam Judith Hooijman (31) drie keer per week vanuit de regio Arnhem richting Nistelrode om te trainen en haar wedstrijden te spelen bij het 1e vrouwenelftal. De laatste jaren in gezelschap van haar vriendin Nicole Vermeulen, die voorstopper is bij dames 1. Na Inge van de Berg heeft zij de meeste dienstjaren (7) in het eerste elftal. Haar verlijf bij Prinses Irene krijgt een onbevredigend einde. De geboren Bemmelse heeft een zware knieblessure opgelopen en moet een punt zetten achter haar voetbalcarrière. We kijken met haar terug en een klein beetje vooruit naar haar periode bij Prinses Irene.
Hoe verliep je voetballoopbaan en wat is de reden dat je zo ver van huis ging voetballen?
“Op 12 jarige leeftijd ben ik begonnen bij Bemmel meisjes. Op mijn veertiende ben ik gevraagd om bij de dames van NEC te komen voetballen. Ik heb 10 jaar, met veel plezier, bij NEC gevoetbald. Meerdere malen kampioen geworden, maar ook meerdere malen gedegradeerd. Na 10 jaar voetbal in Nijmegen, was het tijd voor iets nieuws. Via Leonie Haagmans, ben ik toen bij Prinses Irene terecht gekomen. Nu 7 jaar later ben ik nog steeds ‘actief’ binnen dames I."
"Nistelrode is een behoorlijke afstand. Mijn vader was er in het begin ook niet zo over te spreken. Een dorp verderop speelt namelijk RKHVV, dat op hetzelfde niveau speelde als Prinses Irene en altijd bovenin meedraaide. Mijn keuze viel op Prinses Irene, omdat ik de gezelligheid toch ook wel erg op prijs stelde. Uiteraard ging ik in eerste instantie voor het voetballen, maar na de training en wedstrijd even een drankje drinken met de meiden, vond ik toch ook wel belangrijk. Dat zag ik bij RKHVV met een gemiddelde leeftijd van 17 jaar niet zo snel gebeuren. Uiteraard is het soms wel haasten om op tijd op de training te zijn en dat is niet altijd fijn, maar ik heb het over het algemeen altijd met veel plezier gedaan.”
Wat vind je van de vereniging en wat waren voor jou persoonlijke hoogte- en dieptepunten in die jaren?
“Prinses Irene is een leuke hechte vereniging. Het is de eerste vereniging voor mij, waar echt aandacht wordt geschonken aan damesvoetbal. Iedereen heeft hart voor de club en op deze manier vormen wij een hechte vereniging. De accommodatie is natuurlijk ook echt super geworden. Ik denk dat veel verenigingen jaloers zijn op onze accommodatie. Mooie kantine, nette ruime kleedkamers et cetera. Nu alleen nog wat meer parkeerplaatsen, ook fijn voor de omwonenden!"
"Mijn hoogtepunt bij Prinses Irene is ons kampioenschap in het seizoen 2007-2008 (foto onderaan). Al gauw daarna was er ook het dieptepunt, omdat wij afscheid moesten nemen van een van onze belangrijkste speelsters, Melanie van der Pas. Zowel voetballend, als op sociaal vlak een groot gemis voor ons team en de vereniging.”
Wat voor blessure heb je opgelopen?
"Eenentwintig november ben ik geblesseerd geraakt aan mijn knie. Wij speelden tegen ‘t Zand in Tilburg. Ik stond na lange tijd, door eerdere blessures, weer in de basis. Dat was van korte duur. Ik wilde wegdraaien en mijn tegenstander blokte mij op mijn standbeen. Ik schreeuwde het uit en kon niks meer op dat moment. Nu blijkt dat alles wat maar kapot kan in een knie, kapot is. Er is een flink stuk kraakbeen afgebroken, scheurtje in mijn meniscus en mijn voorste kruisband is volledig afgescheurd."
"Op 15 december ben ik geopereerd. Tijdens de kijkoperatie zagen ze pas dat mijn voorste kruisband kapot was. Op dit moment loop ik nog steeds met krukken, omdat mijn kraakbeen aan het herstellen is en ik daarom mijn knie niet mag belasten. Het scheurtje in mijn meniscus hebben ze verholpen, door een gedeelte van mijn meniscus eruit te halen. Mijn voorste kruisband hebben ze verwijderd, want die zat als een opgerolde prop in mijn knie. Mijn kruisband is van latere zorg en hopen ze met spierkracht op te gaan vangen. Op dit moment ben ik 2 x per week onder behandeling van een fysiotherapeut."
"Mijn grootste probleem is, dat ik op dit moment mijn been nog steeds niet kan strekken, dat is toch wel van belang om straks weer te kunnen lopen! Kortom; het is een behoorlijke blessure, waar ik nog wel een tijdje zoet mee ben. Zoals ik eerder al zei, was ik de laatste tijd wel meer blessuregevoelig, vandaar dat ik nu ook heb besloten om te stoppen met voetbal. Ik wil zeker lekker blijven sporten, maar het voetballen houd ik voor gezien. Het is en blijft de mooiste sport. Als ik nu 18 was, had ik die ambitie vast nog wel gehad, maar helaas durf ik het nu niet meer aan. Ik wil het ook echt niet meer. “
Wat verwacht je dit seizoen van het eerste vrouwenelftal? Is een niveau hoger wel haalbaar en leuk denk je?
“Ik hoop zeker dat we kampioen worden, dat is toch de doelstelling en daar gaan we voor!! En ja een kampioensfeestje is ook altijd super!! Mocht het zo ver komen, dan weet ik uit ervaring, dat we zeker versterking nodig hebben. We hebben een jong team en kunnen dus nog veel leren, maar voor een klasse hoger is wat extra ervaring zeker een must!! Of een klasse hoger voor iedereen even leuk is, is de vraag? Uiteraard zijn er nu al meiden die een beetje tegen het niveau aanlopen, dus nog hogerop is misschien wel wat te hoog gegrepen op dit moment.”
.JPG)
Wie hebben als speelster en wie als trainer de meeste indruk op je gemaakt?
“Het klinkt heel saai, maar je hebt iedereen nodig om een goede wedstrijd neer te zetten. De elf in het veld, maar uiteraard ook de reserves op de bank. We hebben technische en tactische speelsters, maar ook harde werkers, die je zeker twee tot drie keer tegenkomt. Deze combinatie maakt Prinses Irene tot een leuk team."
"Ik heb veel trainers zien komen en gaan. Ik kan niet eens alle namen meer noemen, maar Harry Jansen (foto links), Frank van Tilburg en Joan Luitens zijn bij mij op een positieve manier blijven hangen. Op dit moment trainen wij onder leiding van Bert de Veer. Ik hoop dat wij samen met hem kampioen gaan worden. Bert is super enthousiast, fanatiek en sociaal en doet zijn uiterste best, om het alle dames naar hun zin te maken. Maar zoals iedereen weet kan een trainer nooit alles goed doen. Bij 18 dames is dat een hele opgaaf!”
Zo komt een triest en onverwacht einde aan de voetbalcarrière van Judith Hooijman. Ze was een waardevolle speelster zowel binnen als buiten het veld. Fanatiek en een echte teamspeelster, die sterk aan de bal was, overzicht had en beschikte over een prima pass en schot.
“Ik zal zeker nog regelmatig langs de lijn te vinden zijn, maar verder heb ik geen ambities. Ik vind het leuk om na de wedstrijd nog even te blijven hangen in de kantine, lekker te kletsen en een drankje te nuttigen, zo besluit de sympathieke pechvogel.”
